Stanisław Majorek urodził się 25 czerwca 1937 roku w Pleśnej koło Tarnowa. Absolwent Liceum Pedagogicznego oraz Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego w Krakowie, swoją przygodę ze sportem rozpoczynał jako zawodnik I-ligowego AZS Kraków. Prawdziwą pasję odnalazł jednak w pracy trenerskiej, w której osiągnął ogromne sukcesy.
Początki kariery w Tarnowie
Wszystko zaczęło się w Tarnowie, w Domu Kultury i Młodzieży (późniejszym Pałacu Młodzieży). W 1960 roku, przekonany przez śp. Józefa Skubaję, Stanisław Majorek rozpoczął tam pracę i praktycznie od zera zbudował sekcję piłki ręcznej. Treningi odbywały się początkowo na prowizorycznym placu zwanym „Emilką”. Już rok później tarnowscy szczypiorniści zaznaczyli swoją obecność w województwie, a w 1962 roku młodzicy wywalczyli srebrny medal Mistrzostw Polski. Przez jedenaście lat pracy w Pałacu Młodzieży trener Majorek wychował dziesiątki utalentowanych zawodników – aż 34 jego podopiecznych uzyskało później uprawnienia trenerskie II klasy. Sam trener wielokrotnie podkreślał: „Tam wszystko się zaczęło. I tam się wszystkiego nauczyłem.
”Sukcesy z reprezentacją Polski
W latach 70. Stanisław Majorek awansował do sztabu kadry narodowej. Od 1972 roku był pierwszym szkoleniowcem seniorskiej reprezentacji Polski (współpracując m.in. z prof. Januszem Czerwińskim). Jego największym osiągnięciem był brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Montrealu w 1976 roku. Polscy szczypiorniści wywalczyli trzecie miejsce po zwycięstwie nad RFN. Majorek prowadził kadrę również na Igrzyskach Olimpijskich w Monachium (1972) oraz podczas Mistrzostw Świata w Danii (1978), gdzie Polska wywalczyła kwalifikację olimpijską do Moskwy.
Jako trener był wymagający i charyzmatyczny. Z sentymentem wspominał czasy dominacji Polaków nad Francją – wygrywali wówczas różnicą nawet kilkunastu bramek.
Praca za granicą
Po zakończeniu pracy z polską kadrą w 1978 roku Stanisław Majorek prowadził reprezentację Luksemburga, a następnie wyjechał do Zjednoczonych Emiratów Arabskich. Trenował m.in. klub Al-Jazira w Abu Zabi (zdobył z nim mistrzostwo kraju), łączył pracę klubową z prowadzeniem kadry narodowej ZEA (m.in. zwycięstwo w Mistrzostwach Zatoki Perskiej) oraz pracował w klubach z Dubaju (Al-Wahda, Al Ain).
Mimo początkowych trudności językowych szybko dostosował się do nowych warunków i zyskał ogromny szacunek w tamtejszym środowisku piłki ręcznej.
Ostatnie lata i dziedzictwo
Po powrocie do Polski trener Majorek pracował na tarnowskiej Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej. Do końca życia pozostał aktywny w środowisku piłki ręcznej – prowadził wykłady, seminaria, wspierał młodych zawodników (m.in. w Bieczu) i regularnie kibicował polskiej kadrze.
Za największy sukces w życiu uważał nie medale, lecz fakt, że dzięki piłce ręcznej prawie wszyscy jego podopieczni wyrośli na dobrych mężów, ojców i obywateli. „Gdybym miał powtórzyć życie, wybrałbym tak samo” – mawiał.
W uznaniu zasług otrzymał m.in.:
- Gwiazdę w Alei Gwiazd Sportu we Władysławowie (2022)
- Tytuł Honorowego Obywatela Tarnowa
- liczne odznaczenia państwowe i branżowe
Stanisław Majorek zmarł 22 kwietnia 2026 roku. Zostawił po sobie nie tylko brązowy medal olimpijski i wspaniałe osiągnięcia sportowe, ale przede wszystkim piękną, tarnowską szkołę piłki ręcznej oraz setki wdzięcznych wychowanków.
